آخرین جرعه

فرق است ميان آن كه يارش در بر

با آنكه دو چشم انتظارش بر در

یک جفت چکمه می گذارد جلوی پای من می گوید حسین آقا بپوش بریم به گاوها غذا بدهیم. راستی یادم رفت بگم که گاوهای ما هم تب برفکی گرفته اند (البته به لطف و مرحمت برخی از آقایان که اینقدر گاو افغانی و پاکستانی وارد ایران کردند که تب برفکی همه جا رو گرفته و اصلا صداش رو هم در نمیارن) داخل دهان گاوها تاول  می زنه به این بزرگی- ببخشید یه لحظه منو جو گرفت فکر کردم دستهای من رو هم می بینید: اندازه تخم مرغ- به خاطر همین به سختی غذا می خورند ما هم باید کنستانتره و سبوس را با آب مخلوط کنیم و با آفتابه بریزیم در حلقشان تا از گرسنگی نمیریند نکتۀ جالب و خنده آورش اینجاست که : یک روز برادرم صادق(مدیر دامداری) به من زنگ زد و گفت: 3 تا باکس نوشابه سیاه و زرد بگیر، بیار دامداری می خوام بدم گاوها بخورند

-: خیلی خنده ام گرفت گفتم: دلستری، چلومرغی؟!!! به گاوهات بگو تعارف نکنن

پس از چند ماه بالاخره دلم رضا داد که پیکانم رو بفروشم. یه روز یکی از دوستام اومد، ماشینو معامله کردیم. جلوی چشمای من سوار ماشین شد و رفت حتی شیرینی پول نقدی که گرفته بودم باعث نمی شد که دیگر به ماشینی که این همه باهاش خاطره داشتم، فکر نکنم.

یادمه روزهای اولی که این ماشین رو خریده بودم من و اخوی تصمیم گرفتیم بریم شمال اون موقع بیشتر شبیه لگن بود تا ماشین فقط یه ظبط براش خریدیم و رفتیم شمال، به امامزاده هاشم که رسیدیم، باران شروع شد. یه دفعه متوجه شدیم از تمام سوراخ سمبه های ماشین، آب میاد داخل؛ بالاخره هر طور که بود رفتیم ولایت خودمون.

یه مدت دیگه هر چقدر جا داشت روی ماشین خرج کردم و ماشین از این رو به او رو شد. حالا دیگه ماشین مورد علاقه من بود. چه مسافرت ها که با همین پیکان نرفتم اصلا،مسافرت با این پیکان برای من و دوستانم خاطره انگیز شده بود.

جالبترین خاطره ام با این پیکان زمانی بود که دزدِ لب تاپ یکی از رفقا رو با این ماشین زیر گرفتم.

منبع:گلستان سعدی،باب سوم،حکایت16

وقتی شب عاشورا صحنه های درگیری در خیابان های تهران را دیدم واقعا گریه ام گرفته بود چیزی که بیتشر مرا ناراحت می کرد برادرکشی ای بود که در روز عاشورا شاهد آن بودم.

همانطور که قبلا گفتم(در اینجا) به رسانه ها و مراکز اطلاع رسانی اعتماد چندانی ندارم چه صداو سیمای خودمان چه شبکه های خارجی. به خاطر همین کمی کنجکاو شدم و تمام رسانه ها را بررسی کردم تا ببینم آیا اصلا در روز عاشورا هتک حرمتی صورت گرفته یا نه؟ آیا آن طور که صدا و سیمای ما می گفت یک عده ضد انقلاب و بی دین به سوت و کف و رقص در روز عاشورا پرداخته اند.

اما نتیجه ای که من گرفتم:

نمی خواهم عجولانه قضاوت کنم چون خودم ازنزدیک صحنه ها را ندیدم اما آنطوری که من دیدم نه تنها هیچ هتک حرمتی ندیدم بلکه اکثر شعارهای مردم درمورد عاشورا و امام حسین بود.اگر دقت کرده باشید تلویزیون فقط دو صحنه از سوت زدن و هو کشیدن مردم نشان می دهد. من تمام صحنه های درگیری را در یوتیوب دنبال کردم به خصوص این دو صحنه را که تلویزیون ملی ما نشان داد.

صحنه اول: 

در مقدمه باید متذکر شوم که منظور من در این مقاله از «مطالب مذهبی» مباحث سیاسی نیست.

امروزه جهان شاهد جنگ بین عقاید و ایدئولوژی هاست. بسیاری از جوامع فکری، عقیده و افکار خود را بر حق می دانند البته شایدبرخی از جریان های فکری خودشان می دانند که عقیده آنها بر حق نیست اما برای رسیدن به اهداف و منافع خود از ایدئولوژی خاصی تبعیت می کنند(هرچند می دانند که بر حق نیست.)

اما به هوش باشیم: برای اشاعه و انتشار حقیقت، تنها درست بودن و منطقی بودن یک عقیده کافی نیست.بلکه باید در این راه زحمت بکشیم و در راه به کرسی نشاندن حقیقت تبلیغ کنیم.

- اینترنت یک ابزار رسانه ای است.

این موضوعی است که تازه به ذهنم رسیده است و انشاالله بزودی این موضوع را با توجه به مسائل تاریخی و شیعی مورد بررسی قرار می دهم.

خوشبختانه امروز در عصر ارتباطات زندگی می کنیم و اخبار و اطلاعات در سریع ترین زمان ممکن به دست ما می رسد. مثلا در گوشه ای از این عالم پیرزنی به خاطر زیاده روی در بازی های کامپیوتری، سکته می کند و چند ساعت بعد ما خبر دار می شویم. چه رسد به اینکه حادثه ای مهم در جهان یا کشور اتفاق بیافتد. و خوشبختانه تر اینکه با گسترش سایتهایی همچون، یوتیوب و توییترو... به راحتی می توانیم از اخبار لحظه به لحظه یک رویداد، با خبر شویم. جلل الخالق آدمی به چه چیزها که دست نیافته است!!

در ابتدا شاید فکر کنیم این که خیلی خوب است چون در این صورت به راحتی می توانیم واقعیات و حقایق را درک کنیم و تصمیم بگیریم. چون تفکر و اندیشه زاییدۀ معلومات و اطلاعات است و حالا که ما به این راحتی به اطلاعات و اخبار مختلف دسترسی داریم پس می توانیم افکار و اندیشه های خودمان را با حقیقت تطبیق دهیم.

اما قضیه به همین سادگی ها هم نیست.

نویسنده:استاد دکتر فاروق عمر فوزی

چاپ اول:1998

انتشارات: دارالشروق للنشر و التوزیع

زمانی که تصمیم گرفتم کتابی را در زمینه تاریخ حکومت عباسیان ترجمه کنم، انتخاب اولم برای ترجمه، همین کتاب بود. اما وقتی کتاب را مطالعه کردم دیدم کتاب برای ایرانیان و فارسی زبانان زیاد مناسب نیست.

دکتر فاروق عمر فوزی یکی از اساتید تاریخ است که تا کنون چندین کتاب در زمینه تاریخ عباسیان نوشته است. کتاب «تاریخ العباسیه» در دو جلد به چاپ رسیده، جلد اول با نام «عصر القوة و الازدهار» که از پیدایش عباسیان تا آخر خلافت متوکل عباسی است. این دوره دوران اوج و شکوفایی خلافت عباسی بوده است. جلد دوم با نام «عصر السقوط و الانهیار» دوران انحطاط و سقوط حکومت عباسی را مورد بررسی قرار می دهد.

مزایای کتاب (به طور خلاصه):

-: جامع بودن کتاب: به طوری که تمام زوایای خلافت عباسیان را مورد بررسی قرار داده است.

-: دسته بندی جالب و مورد قبول: همین که کتاب را به دو قسمت اوج و شکوفایی، و انحطاط و سقوط دسته بندی کرده است، نمودی از دسته بندی کامل و جالب عناوین است.

من حیث المجموع این کتاب در مورد حکومت عباسیان بسیار مفید و اطلاعات کامل و جامعی را به مخاطب ارائه می دهد.

ابتدا دوست دارم از تمام کاربران سایت تاریخ اسلام تشکر کنم. واقعا فکر نمی کردم پس از مدتی کوتاه، آمار بازدید سایت تا این حد بالا بره. در اینجا دوست دارم از تمام کاربران محترم خواهش کنم، برای ارتقا و پیشرفت تاریخ ایران و اسلام، با این سایت تعامل بیشتری داشته باشند.

اجازه بدهید بیشتر توضیح بدم: افراد، با انگیزه های متفاوتی به مطالعه و کنکاش تاریخ می پردازدند. برخی تمام کار و عمرشان، زندگی با این علمِ شیرین و پندآموز است. برخی به تاریخ علاقه مند هستند و مطالعات تاریخی را برای خود لازم می دانند و شاید گروهی از مخاطبانِ تاریخ، با توجه به شرایط تحصیلی، مجبورند به تاریخ مراجعه کنند.

شاید بتوان گفت همه این افراد از ضعف اطلاعات رنج می برند. حداقل  مطمئنم که اطلاعات تاریخی در اینترنت فارسی به هیچ وجه با جامعه ما تناسب ندارد. 

(البته به نظرم در بقیه علوم هم وضع به همین منوال است اما بحث ما فعلا تاریخ است)

با چه انگیزه ای در این مشارکت عمومی شرکت کنیم؟

هر کس می تواند انگیزۀ خاص خودش را داشته باشد. اما شاخصه هایی  که من بنظرم می رسد به صورت خلاصه عرض می کنم.